پایداری به مثابه بقا: بازخوانی آگامبنی از بدن و حافظه در رمان من منچستریونایتد را ‏دوست دارم از مهدی یزدانی خرم

این پژوهش با تکیه بر چارچوب نظری جورجو آگامبن، فیلسوف معاصر ایتالیایی، به بازخوانی مفهوم «پایداری» در رمان من منچستریونایتد را ‏دوست دارم اثر مهدی یزدانی‌خرم می‌پردازد. آگامبن با طرح مفاهیمی چون وضعیت استثنا، زندگی برهنه، شهادت و حافظه بدن‌مند نشان می‌دهد ‏که تعلیق قانون، انسان را از جایگاه شهروند به زیستی فروکاهیده و عاری از حمایت رسمی تبدیل می‌کند؛ زیستی که صرفاً با بدن و تجربه ملموس ‏ادامه می‌یابد. در پرتو این دیدگاه، رمان یزدانی‌خرم،با ساختار گسسته و روایت‌های چندصدایی، تصویری از تهران در بزنگاه‌های تاریخی چون ‏شهریور ۱۳۲۰ و زمستان ۱۳۳۱ ارائه می‌دهد. بدن شخصیت‌ها همچون دانشجوی بیمار تاریخ، پیرمرد دزفول، زن مقتول در میدان، کشتی‌گیر ‏تصادفی، کارگر قاتلِ گریان و مرد چاق همکار نازی‌ها، نقش «بایگانی زنده» را ایفا کرده و حافظه مقاومت یا انقیاد را حمل می‌کنند. این بدن‌ها با ‏تداوم زیست در دل نابسامانی، شکلی تازه از پایداری را نمایان می‌سازند که در منطق آگامبن، «بقا در وضعیت استثنا» است. روش تحقیق کیفی، ‏تحلیلی–تفسیری و مبتنی بر ترکیب مفاهیم آگامبن با پدیدارشناسی بدن است. هدف، انتقال مفهوم پایداری از سطح ایدئولوژی و قهرمانی به ‏سطح پدیداری و بدن‌مند است،جایی‌که استمرار زندگی و حافظه، خود کنش مقاومت محسوب می‌شود. نتیجه نشان می‌دهد که رمان، پایداری را به ‏مثابه «شکل پساایدئولوژیک بقا» بازتعریف می‌کند: بدنی زخم‌خورده که حافظه تاریخی را حمل کرده و مقاومت را از زبان به تجربه جسمانی منتقل ‏می‌سازد.